Nowoczesne technologie w neuronauce – możliwości, ograniczenia i perspektywy rozwoju

 Streszczenie:

Neuronauka poznawcza jest interdyscyplinarną dziedziną nauki, powstałą w wyniku połączenia pracy m. in. psychologów, biologów, inżynierów, informatyków. Przedmiotem jej badań są mechanizmy neuronalne leżące u podłoża funkcji poznawczych człowieka. Jest to możliwe dzięki zastosowaniu urządzeń do neuroobrazowania, takich jak elektroencefalografia (EEG), funkcjonalny i dyfuzyjny rezonans magnetyczny (fMRI, dMRI), czy eyetracking. Każda z tych metod pozwala na zbadanie innych parametrów pracy mózgu, co powoduje, iż każda z nich ma ograniczony zakres zastosowań. 

Jako że złożoność budowy mózgu oraz dróg komunikacji neuronalnej można zaobserwować i zrozumieć tylko przy uwzględnieniu wielu płaszczyzn (np. przestrzennej, czasowej, elektrochemicznej), obiecującym rozwiązaniem wydaje się być łączenie różnych metod neuroobrazowania.  Przykładem tej aktualnie rozwijanej tendencji może być metoda FRP (fixation related potentials), czyli badanie mózgowych potencjałów wywołanych związanych z trajektorią ruchu gałek ocznych, lub też magnetoencefalografia (MEG), która uzupełnia tradycyjne EEG o lokalizację aktywnych obszarów mózgu w czasie wykonywania zadania poznawczego.

            Celem artykułu jest przedstawienie możliwości oraz ograniczeń stosowania poszczególnych metod, a także korzyści wynikających z ich jednoczesnego stosowania. Szczególny nacisk zostanie położony także na ryzyko nadinterpretacji, jakie mogą się pojawić w odniesieniu do badań z obszaru neuronauki. 

Słowa kluczowe: neuronauka poznawcza, neuroobrazowanie, wnioskowanie statystyczne

 

Pełny tekst 

Homo homini consulere debet.